Uit ‘Het geheim der geheimen’ – Osho

Praktisch

Data: woensdagen 22 feb, 7 en 21 maart 2012, ontvangst 19u00, start 19u15 tot 21u30

Locatie: ‘s-Graveland, vlakbij Hilversum

Investering: €65 voor drie avonden. Losse avonden zijn niet mogelijk, omdat de informatie van eerdere avonden noodzakelijk is voor een goed begrip van de stof.
Ik wil me graag aanmelden

Geen idee hoe het met jullie is, maar bij mij is het grote-naar-binnen-keren weer begonnen. Noem het hoe je wil, winterslaap, cocoonen, binnen-is-het-warm-en-waait-het-niet of terugtrekken, het komt op hetzelfde neer, namelijk je aandacht gaat naar binnen en het wordt stiller. Buiten is het donker, kaal en koud. Binnen steek ik elke dag de kaarsjes aan en krul ik me op op de bank met veel thee. Mijn voeten steken in de meest-fantastische-sloffen-ever (dankje Sinterklaasje, dat was precíés wat ik wilde hebben. Wie nog op zoek is naar dé perfecte slof moet even met mijn zus bellen). Ik heb geïnvesteerd in grote, grijze, gebreide vesten (die ik ook in Iran had kunnen dragen, totaal incognito, maar héé ik ga toch niet naar buiten dus who cares), die ongeveer álles warm houden.

Ik hou van de seizoenen. Als ik dit het hele jaar door zou hebben zou ik acuut depressief worden, maar de wetenschap dat na deze periode van inkeer weer alles gaat groeien en bloeien, dat de zon weer aan terrein wint en die zo kenmerkende lentegeur losmaakt.. Hooo, stop. Zover is het nog niet. Eerst terug naar die basis. Even niet zoveel hoeven. Even de aandacht naar jezelf. Nieuwe dingen ontstaan vanuit stilte. Vanuit bezinning en rust. Als je alsmaar op hetzelfde tempo door gaat dan raak je op. Uitgeput en leeg. Je lichaam en geest hebben af en toe een periode van inkeer nodig om daarna weer met hernieuwde krachten en frisse ideeën verder te gaan. Daarom hou ik van de seizoenen. Die geven een natuurlijk ritme aan en als je je daarvoor open stelt en op mee deint dan scheelt dat veel frustratie en gevecht (en waarschijnlijk ziektedagen want als je zelf niet rustiger aan doet dan geeft je lichaam het meestal zelf wel aan door griep te krijgen of zwaar verkouden te worden).

Casijn is overigens ook met geen stok meer naar buiten te krijgen. Dat kan ook aan al zijn nieuwe Sinterklaascadeautjes liggen want sja, zeg nou zelf, als jij moest kiezen tussen heftige politiespeedbootachtervolgingsavonturen of steppen in de storm dan wist ik het ook wel. Ik druppel elke dag maar wat extra vitamine D in zijn en mijn mond. Af en toe steken we ons hoofd uit het raam om dat raam vervolgens snel weer dicht te doen en elkaar verkneukelend aan te kijken ‘wat een geluk dat wij binnen zijn hè’.

Ik post ook ineens geen Instagramfoto’s meer en gisteren heb ik de hele ochtend voor de computer gezeten zonder resultaat. Ik kon geen enkel onderwerp voor een column bedenken. De inspiratie zit namelijk vaak in dingen die ik doe of mee maak. Dan fluistert ook meteen weer dat irritante stemmetje. ‘Hee moet je niet eens naar buiten. Mensen ontmoeten, dingen doen.’ Pfff. Inmiddels weet ik precies hoe ik dat stemmetje stil krijg. Door me te ontspannen en te concentreren op mijn innerlijke weten dat dat vanzelf wel weer komt. Dat er voor alles een tijd is. Dat er niks geforceerd hoeft te worden, omdat het over een tijdje weer vanzelf gaat. Zonder dat je er erg in hebt. Meesurfen op het leven. Meesurfen op de seizoenen. Je kan de golven niet tegenhouden, maar je kan wel leren surfen.

In Liefde,
Hilde

Wil je meer informatie, ga dan naar www.loreleifestival.nl

Ondertussen gebeurt er van alles in mij. Waarom gedraag ik me in godinnensnaam zo onmogelijk? M. heeft hard gewerkt, en gaat vanavond naar zijn beste vriend toe. What’s the problem? Is het dat ik zo graag de hele avond bij ‘m op schoot had willen zitten en zijn wenkbrauwen had willen plukken? Nee, ik vind het eigenlijk wel prima om een avond alleen te zijn en m’n eigen dingen te doen. Then what’s the problem girl.. ehh. goddess? Ik voel me genegeerd. Niet gekend. Achtergesteld. Ah gossie. Allemaal hele zielige gevoelens die ik helemaal niet wil voelen en daardoor heel hard probeer te negeren. En, jalalaláááá, tralalalalaaa, wat is dan juist het effect? Precies, ík geef die gevoelens geen plek en aandacht, en geef vervolgens geliefde M. de schuld dat hij mij te weinig aandacht geeft. Dat ie de hele tijd aan het werk is geweest en de eerste avond dat ie vrij is weer weg gaat. Bullshit.

Op dit soort momenten komt het kleine meisje Marieke tevoorschijn, dat godinnetje in de dop, dat pijn had als ze eigenlijk 100% aandacht nodig had maar het dan niet kreeg. Alleen ben ik dat kleine meisje niet meer en 100% aandacht is niet meer nodig (of ik kan het mezelf geven) maar die verongelijkte gevoelens zitten er nog.

Op de Godinnen Academie mag je er zijn. Helemaal. In al je grootsheid. En ook in al je kleinheid. En die kleinheid, dat is bij iedereen iets anders. Je ontdekt ze op momenten zoals hierboven. Op momenten dat je je ergert aan anderen (‘ow ik wou dat hij eens wat attenter was’). Onderzoek wat er bij jou wordt getriggerd en waarom. Op momenten dat je je neerbuigend en laatdunkend uit laat over iemand anders (‘pff ik vind haar zo’n dom wijf, ze laat altijd alles door iemand anders opknappen en doet zelf nooit wat’). Wat wordt er geraakt in jou als je dit zegt?

Al die vooroordelen, irritaties, ergernissen, roddels, ze zeggen alleen maar iets over jezelf. I know, dit is ook weer rete-irritant, want dat betekent dat je altijd alleen maar naar jezelf kan kijken als je je kut voelt. Ja. Dat is zo. Maar dat betekent dus ook dat je kan ontdekken wat je eigenlijk nodig hebt. En dat vervolgens aan jezelf kunt geven. Plus je langzaam kan vereenzelvigen met de kanten van jezelf die je liever niet ziet.

Iedereen is saai.

Iedereen is egoïstisch.

Iedereen is lui.

Iedereen is onzeker.

Iedereen is kortzichtig.

Net zoals dat iedereen interessant, meevoelend, ijverig, ruimdenkend, creatief en liefdevol is.

Momenteel ben ik vooral gelukkig. He getver, gelukkig zijn, niet handig voor een columnist. Jaja ik weet dat jullie heus wel blij voor me zijn maar als lezer zou ik ook afhaken bij verhandelingen over het gelukkige gevoel dat iemand krijgt bij het opeten van een zak wortels samen met haar zoon, of over haar dankbaarheid als een cliënt stralend en ontspannen van de massagetafel af komt. Hartstikke leuk voor je maarreh nog iets ellendigs beleeft?

Het is gewoon de schuld van het ouder worden. Wat een zegen. Als ik dat had geweten toen ik vijftien was… had heel wat gepieker gescheeld. Als ik denk aan nog maar acht jaar terug, vaak blij maar vaak ook down, van die offdays waarvan ik niet begreep waar ze vandaan kwamen. Een ontevredenheid, een leegte, die ik vervolgens krampachtig vulde met wilde stapnachten en spannende flirts. Die leegte is er niet meer (die wilde stapnachten overigens nog wel, sommige dingen zijn lastiger uit te bannen). Dat heeft voor een deel met het moeder worden te maken, maar voor een nog groter deel met het vinden van mijn eigen weg. Ik leid niet meer het leven dat anderen bedacht hebben maar dat ik zelf wil. Natuurlijk ben ik er nog niet volledig vrij van, maar ik heb de afgelopen jaren zoveel overtuigingen overboord gegooid, zoveel ‘moetens’ van mezelf aan de kant gezet en –niet onbelangrijk- oude ‘kleine Marieke’-pijn geheeld.

En dan mijn studententijd, pff die onzekerheid als ik de kantine van een collegezaal binnen stapte en niemand kende. Het onvermogen om iemand aan te spreken met een nietszeggende openingszin en dat dus ook maar niet doen. Vervolgens de minuten tergend langzaam zien wegtikken terwijl ik me overdreven druk bezig hield met mijn kopje thee en met het rommelen in m’n tas. Later hoorde ik dat ik daar een ongelofelijk arrogante kop bij trok waardoor niemand het ook maar aandurfde om naar mij toe te lopen. Er is heel wat veranderd. Al ben ik nog steeds beroerd in het uitspreken van die allereerste zin. Ik kan ‘m niet eens bedénken. Natuurlijk probeer ik dat wel. Er schiet vanalles door m’n hoofd: zal ik iets zeggen over het mooie weer? Of over de muziek? Of misschien gewoon iets van ‘leuk hier hè?’. Of ‘hee ik heb ook een iphone’. Echt, alles klinkt zo beroerd en oppervlakkig dat ik dan maar weer mijn mond houd. Het verschil is mijn arrogante kop, die bestaat niet meer. Waardoor mensen míj nu durven aan te spreken. Een verademing. Terug praten gaat me namelijk een stuk beter af.

Laatst kreeg ik collegezaalkantineflashbacks op het nazomerfeest van het kinderdagverblijf. Een binnentuin met balonnen, vlaggetjes, een taartenwedstrijd, gillende peuters én voor mij onbekende mede-ouders waarin ik me de komende twee uren moest handhaven. Ik zette mijn meest open, toegankelijke en geïnteresseerde hoofd op en wachtte tot iemand anders die eerste nietszeggende one-liner tegen me aan gooide. Hij kwam niet. Zelfs toen ik de schaal wortels naast me neer zette en mensen uitnodigend recht aan keek, kwam er niemand op me af.

Waarschijnlijk zag ik er te gelukkig uit.

Als we met de zeven aanwezige vrouwen de cirkel hebben geopend, en daarbij de godinnen Artemis en Minerva hebben uitgenodigd, vertelt Hilde waar de lente en het element lucht voor staan. Voor bewustzijn, dromen en denken. En voor de kracht van het woord. Voor onze verlangens en wensen, om die helder te krijgen en ze vervolgens door middel van verbeelding en visualisatie kunnen manifesteren. Kom maar op! Na een emotioneel nogal heftige periode laat ik namelijk mijn dagelijkse meditatie-halfuurtje compleet versloffen en is het vaak wat mistig in m’n hoofd. Ik mis helderheid. Dus daar vraag ik om. Overigens raakt de boodschap van de godin Minerva mij onmiddelijk. Ze vertelt me dat ik mijn overtuigingen onder de loep moet nemen en ze te veranderen als ze niks toevoegen aan mijn heelheid. Overtuigingen kunnen zo ingebakken zitten, dat het lijkt of ze echt bij je horen. Ze kunnen je enorm in de weg zitten want ze bepalen het leven dat je schept. Als je bijvoorbeeld gelooft dat je altijd hard moet werken om rond te kunnen komen dan zal dit ook altijd zo zijn en blijven.

Daarna volgt een magische dag. ’s Middags blijkt een ander oud bruggetje opnieuw een overgang. We stappen in een plaats buiten tijd en ruimte. Het is gewoon het bos tegenover het landgoed van de Godinnen Academie maar voor mij is het veel meer. Met wagenwijd open zintuigen wandelen we stil door deze bijzondere wereld. Ieder zoekt een plek om te zitten, om zich een uur lang onder te dompelen in de energie van de bomen, de vogels, de bladeren, de aarde, de lucht en het water. Het blijkt werkelijk buiten de tijd te zijn want als Hilde ineens komt aanwandelen en haar hand omhoog houdt ‘nog vijf minuten’ ben ik in de war, nu al? Meteen daarna de realisatie dat ik dus ook geen enkel houvast heb wanneer die vijf minuten voorbij zijn. Niet dat het iets uit maakt. Tijdens mijn uur-met-de-natuur zwierven er, tussen de verwondering over de volmaakte spiraal waarop het blaadje naast me groeide en de continue vogelgeluiden, flarden van toekomstdromen. Ik focuste me telkens weer op mijn omgeving maar de beelden bleven komen. Eigenlijk ben ik dus niet verbaasd als Hilde daarna aan ons vraagt om ons visioen op te schrijven, waar en hoe zie je jezelf over vijf jaar? Mistig? Totaal niet. Met krakende helderheid beschrijf ik mijn visioen.

De dagen erna praat ik met verschillende mensen over mijn visioen. Zo gaat mijn droom leven, zo voelt het alsof het al stukken dichterbij is. De kracht van het woord en de verbeelding bewijst zich. Je moet alleen even een dag buiten tijd en ruimte stappen, oftewel aan de waan van de dag ontsnappen, om die echte diepere verlangens en wensen helder te krijgen. En laat de Godinnen Academie nu precies die plek zijn waar dat gebeurd.

De Godin spreekt:
“Ik ben de schoonheid van de groene Natuur
En de zilverwitte Maan tussen de Sterren
Ik ben het Mysterie van de Wateren
En het verlangen in de harten van de mensen

Ik roep je ziel op te verrijzen en tot mij te komen
Want ik ben de Ziel van de Natuur
Die leven geeft aan het Universum
Uit mij komen alle dingen voort
En in mijn Schoot zullen zij wederkeren

Laat voor mijn aangezicht, bemind door allen
Je innerlijke Goddelijke Zelf tot onthulling komen
In de vervoering van het oneindige
Laat mijn verering in het hart zijn dat zich verheugt,
Want zie, alle daden van liefde en plezier zijn mijn rituelen.

Laat er daarom Schoonheid zijn en Kracht
Macht en Mededogen
Eer en nederigheid
Vrolijkheid en eerbied

En jij die zoekt om mij te leren kennen,
Weet dat je zoeken en verlangen tot niets zal leiden,
Als je het mysterie niet kent: als je datgene wat je zoekt
Niet binnen in jezelf kunt vinden
Zul je het nooit buiten jezelf vinden.
Maar weet: ik ben altijd bij je geweest, vanaf het Begin
En ik ben datgene wat bereikt wordt aan het einde van het verlangen

Je zult vrij zijn van slavernij
Je zult dansen, zingen, vieren, muziek maken en liefhebben, alles ter ere van mij
Want van mij komt de Extase van de Ziel en de vreugde op aarde
Met wet is Liefde voor alle wezens

Houd je hoogste ideaal zuiver en streef daar altijd naar
Laat niets je weerhouden of afleiden
Ik ben de almachtige Godin
Die blijdschap schenkt aan de harten van de mensen
Op aarde geef ik de wijsheid van spirituele zaken
En voorbij de dood geef ik vrede, vrijheid en weerzien met de degenen die je voor zijn gegaan

Ik eis geen opoffering, want zie
Ik ben de Moeder van al wat leeft, en mijn Liefde is liefde voor alle wezens,
Oneindig en onvoorwaardelijk”
Ik ben de Aarde en de Hemel, de Maan en de Sterren
Ik ben er altijd voor jou, altijd”

Met het woord schep je je universum. Door middel van het woord geef je uiting aan je creatieve vermogen. Wat je droomt, wat je voelt, wat je werkelijk bent, dat alles openbaart zich door middel van het woord. Het woord is niet slechts een klank of een geschreven symbool. Het woord is een macht; het is de macht die je hebt om je te uiten, te communiceren, om te denken en daarmee gebeurtenissen in je leven te creëren.

Alleen de mens kan spreken. Het woord is het machtigste instrument dat je als mens hebt, een magisch instrument. Maar als een tweesnijdend zwaard kan je woord de prachtigste droom creëren of alles om je heen vernietigen. Misbruik van het woord kan een levende hel creëren. Je woord is pure magie en misbruik ervan is zwarte magie, hoe onbewust ook.

Het woord is zó machtig, dat het de levens van miljoenen kan vernietigen. Nog niet zo lang geleden wist één man in Duitsland dmv het woord een land van intelligente mensen te manipuleren en daarmee een wereldoorlog uit te lokken. Met overtuigingskracht bracht hij anderen ertoe, de meest afgrijselijke daden te begaan. De gevolgen van Hitlers woord, gebaseerd op door angst gegeneerde overtuigingen, zullen nog eeuwenland in de herinnering van mensen voortleven.

De menselijke geest is als vruchtbare aarde waarin voortdurend zaadjes worden geplant in de vorm van meningen, ideeën en opvattingen. Veelal onbewust, dus let op met wie en wat je je omringt!
Jij (of iemand anders, een tijdschrift, een schrijver, iemand op TV) plant een zaadje, een gedachte en het groeit. Iedere menselijke geest is vruchtbaar, maar alleen voor de soort zaden waarop hij is voorbereid.

Het is belangrijk, de ontzagwekkende macht van het woord te bevatten, met heel je wezen. Eén zaadje van angst of twijfel dat in je geest wordt geplant kan een eindeloos drama creëren. Ons woord is als een toverformule en we beheksen elkaar vaak met onze meningen. Gedachteloos zeg je tegen een vriendin: “Wat zie je er moe uit. Slecht geslapen?” en daarmee roep je bij de ander de moeheid of twijfel (hè, ik voelde me toch goed?) bijna vanzelf op.

De macht van het woord wordt vaak misbruikt om ons eigen persoonlijke gif, ons verdriet, onze machteloosheid, onze frustratie, onze pijn te verspreiden. We ventileren allerhande meningen, gedachteloos en niet letterlijk bedoeld, vooral als we ons niet lekker voelen. En anderen dragen vervolgens die beheksingen soms jarenlang met zich mee.

Een simpel voorbeeld. Je wordt ’s ochtends gelukkig wakker, hebt zin in de dag en om dat te uiten trek je iets moois aan, want je voelt je krachtig, vrij, speels, flirterig. Een vriendin komt langs en zegt: “Zou je dat nou wel doen? Dat is wel heel gewaagd voor op je werk. Dat kan toch niet!”
Misschien zegt die vriendin dat, omdat ze zelf van haar moeder heeft meegekregen niet op te vallen of sexy te zijn. Of misschien wilde ze je ‘beschermen’ (in haar ogen) voor vervelende opmerkingen. Of misschien wilde ze je kwetsen uit jaloezie. Nou, dat is haar dan gelukt.
Gewoon door je een mening te geven met de geladenheid van haar woord. Als je haar serieus neemt, wordt die mening tot zwarte magie en geloof je het en zul je in het vervolg wel uitkijken om je nog een keer zo te kleden. En is je humeur verpest.

Misbruik van het woord is bijna gewoonte geworden. We hebben er een naam voor: Roddel.
Roddel is zwarte magie op zijn ergst, want het is puur vergif. Ook roddelen hebben we geleerd door middel van een soort inzicht. Als kind hoorden we volwassen om ons heen dikwijls roddelen en hardop hun mening over andere mensen geven. Zelfs over mensen die ze niet eens kenden! Door die meningen konden ze emotioneel gif kwijt en we leerden dat dit een normale manier van communiceren was.

Als je de menselijke geest vergelijkt met een computer, dan is roddel het computervirus. Een virus kan grote schade berokkenen, maar is zo geschreven dat het lijkt op de gewone bestanden, zodat je niet bedacht bent op de kwade bedoelingen. Je computer raakt ervan in de war en werkt niet meer zo goed en helder als voorheen.

Stel je voor dat je een nieuwe opleiding begint en je hebt je daarop verheugd. Op de eerste dag kom je iemand tegen die de opleiding al heeft gevolgd den die zegt: “O, die leraar is zo’n arrogante vent! En hij snapt zelf niet eens waar hij het over heeft!”
De woorden prenten zich in je geest, zonder je bewust af te vragen wat zijn of haar motivatie is om je dit te vertellen. De ander is misschien kwaad omdat hij gezakt is, of lanceert een veronderstelling op grond van angst en vooroordeel. En toch zal het je onbewust beïnvloeden. Als je de volgende dag de leraar ziet, kijkt je geïnfecteerde geest al met het filter, kijk je niet meer objectief. Misschien praat je er met anderen over, om je gelijk te krijgen of om het verhaal te checken. Misschien krijg je een hekel aan de leraar en besluit je met de opleiding te stoppen en geef je de leraar de schuld, terwijl de roddel er in feite de oorzaak van is.
Eén valse mededeling (hoe waar in de ogen van de verspreider het ook mag lijken) kan de communicatie tussen mensen afbreken en iedereen die ermee in aanraking komt besmetten. En zo wordt het gif eindeloos verspreid.

Jarenlang hebben we de roddels, meningen en oordelen van anderen aangehoord en onze geest laten vergiftigen. Maar de ergste vergiftiger ben je zelf. Je misbruikt het woord ook voordurend tegen jezelf als je jezelf dingen vertelt als ‘ik zou wel wat af moeten vallen’, ‘het is wel slecht als ik niet dagelijks mediteer’, ‘waarom leef ik nou nog steeds niet mijn zielemissie’ etc etc. Kortom: ik ben niet goed genoeg. Ik zou …….moeten. Als ik dat doe/heb/ben, dan……..

Het is belangrijk om te leren begrijpen wat het woord IS en wat het woord DOET. Bewustwording is de eerste stap. Bedenk eens, zonder schuldgevoel, hoe vaak je hebt geroddeld over degenen van wie je het meeste houdt om steun te krijgen van anderen voor je standpunt. Hoe vaak heb je beslag gelegd op iemands aandacht om gif te spuien over je geliefden in een poging je gelijk of medestanders te krijgen? (Is het niet erg? Belachelijk toch? ) Maar jouw mening is niet meer dan alleen maar jouw standpunt, jouw zienswijze. Die is niet per definitie waar. Jouw mening komt voort uit jouw overtuigingen, jouw ego, jouw ideeën over de wereld en hoe dingen zouden moeten zijn.

Wanneer we zuiver worden in onze woorden, zal onze geest geleidelijk aan worden gereinigd van al het emotionele gif en zullen we anders gaan communiceren met onszelf en in onze relaties. Het zal je ook immuun maken voor de beheksing van anderen. Je bent alleen maar ontvankelijk voor negatieven ideeën en meningen als je geest daarvoor een vruchtbare bodem is.

Dit verhaal van de Tolteek Don Miguel Ruiz, plant op dit moment een zaadje in je geest. Of het zaadje groeit of niet, hangt af van de mate waarin je geest vruchtbaar is voor zaadjes van liefde. De werking ervan is heel krachtig. Wees zuiver in je woorden is een afspraak die je met jezelf kunt maken om vrij te worden van het virus, om de hel te ontstijgen en zelf een verspreider van liefde te worden.